Geceyi mesken tuttum gündüz senin olsun yalnızlık derdime dert katar gözlerim ağlar Asil bu yaşlar tek çarem var hayata renk veren aşklar yollarım mecbur istikamete giden yıllar Hepsi de boştu boşluğa koştu sırtıma saplanan okları kalbime soktu ardına bakmadı Görmedı ağladım bağladı elleri kolları uzanayım ıstedım olmadı yılmadım Arasam telefona bakmaz bil ki konuşmaz... 

Afili Yalnızlık Ölsem, ölsem, ölsem… hemen şimdi Kaçsam, gitsem, kaçsam… tam da şimdi Bu kez pek bir afili yalnızlık Aldatan bir kadın kadar düşman Ağzı bozuk üstelik… bırakmıyor acıtmadan Bu kez pek bir afili yalnızlık Ağlayan bir kadın kadar düşman Tuzaklar kurmuş üstelik Bırakmıyor acıtmadan  Okumaya devam et →